فصل امید: در سپهرِ حقوقِ عمومی، «برابری» نه یک مفهومِ انتزاعی و صوری، که تجسمِ عینیِ عدالت در بسترِ زیستِ اجتماعی است. اصرارِ دستگاهِ تعلیم و تربیت بر برگزاریِ امتحاناتِ نهاییِ سراسری در ایامِ محنت و آتش، فارغ از هرگونه تاملِ انسانی، گسستی عمیق با روحِ قانون و آموزههایِ حکمرانیِ عادلانه است. تحمیلِ الگویِ واحد بر شرایطِ ناهمسان، نه عدالتورزی، که «تثبیتِ نابرابریِ ساختارمند» است؛ چرا که برابری در میانِ نابرابرها، خود عینِ بیعدالتی است.
