فصل امید: در روزی که ایران به سوگ نشست، سکوت شهرها «سکوتِ شکست» نبود؛ سکوتی بود که در عمق خود فریاد داشت. فریادی که از گلوی یک نفر برنخاسته باشد، خاموششدنی نیست؛ فریادی که از متن یک ملت برخیزد، نه با تهدید میهراسد و نه با هیاهوی رسانهای گم میشود. اینجا، «انتقام» نام دیگرِ فراموشنکردن است؛ نام دیگرِ ایستادن، مطالبهگریِ پیگیر و ادامه دادن راهی که دشمن میخواست متوقفش کند.
