فصل امید_در حالی که سایه سنگین انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره، دستان «دونالد ترامپ» را در سیاست داخلی آمریکا بسته و او را در گرداب بی‌سابقه‌ای از ریزش آرا در پایگاه‌های سنتی جمهوری‌خواهان گرفتار کرده است، گزارش‌های میدانی از تگزاس تا کانزاس، گواهی بر یک حقیقت تلخ برای ساکن کاخ سفید است: «عصر پیروزی‌های بی‌دردسر به پایان رسیده است.»

فصل امید: جمعه گذشته راهی اصفهان شدم؛ اما این بار، اصفهان، آن  هستی و مستی همیشگی را نداشت. مسجد و بازار، کاخ و میدان، هر یک راوی غربتی جانکاه بودند. کاشی‌های فیروزه‌ای زخم برداشته و عطر جادویی هل و زعفران از کوچه‌باغ‌هایش رخت بربسته بود.

تبریز، شهرِ خاطره‌های بزرگ و خاستگاه خیزش‌های ماندگار، بار دیگر در آستانه سالروز نهضت مشروطه به بازخوانی یکی از درخشان‌ترین فصل‌های تاریخ ایران می‌نشیند؛ واقعه‌ای که بیش از یکصد سال پیش، مفهوم قانون، آزادی و مسئولیت عمومی را از حاشیه متون تاریخی به متن زندگی ایرانیان آورد.

فصل امید:میزبانی ارسباران از هفدهمین نشست تخصصی عکاسی با تمرکز بر چالش‌های نسبت تصویر

فصل امید: رئیس پلیس فتا آذربایجان شرقی با هشدار نسبت به افزایش کلاهبرداری‌های سایبری، گفت: مجرمان با ارسال لینک‌های جعلی با عنوان ابلاغیه قضایی و سامانه ثنا و همچنین تماس با شهروندان با ادعای برنده شدن در قرعه‌کشی یا دریافت وام فوری، اقدام به کلاهبرداری و خالی کردن حساب بانکی آنان می‌کنند.

فصل امید: در سپهرِ حقوقِ عمومی، «برابری» نه یک مفهومِ انتزاعی و صوری، که تجسمِ عینیِ عدالت در بسترِ زیستِ اجتماعی است. اصرارِ دستگاهِ تعلیم و تربیت بر برگزاریِ امتحاناتِ نهاییِ سراسری در ایامِ محنت و آتش، فارغ از هرگونه تاملِ انسانی، گسستی عمیق با روحِ قانون و آموزه‌هایِ حکمرانیِ عادلانه است. تحمیلِ الگویِ واحد بر شرایطِ ناهمسان، نه عدالت‌ورزی، که «تثبیتِ نابرابریِ ساختارمند» است؛ چرا که برابری در میانِ نابرابرها، خود عینِ بی‌عدالتی است.

فصل امید:در تقاطعِ میانِ سیاست‌گذاری‌هایِ کلان و واقعیت‌های عریانِ معیشتی، سازمانی قرار دارد که نبضِ آسیب‌پذیرترین اقشار جامعه را در دست گرفته است. وقتی از ۱۸۰ هزار و ۳۴۸ خانوارِ تحت پوشش در آذربایجان شرقی سخن می‌گوییم، فراتر از یک آمار اداری، با ۱۸۰ هزار قصه از فقر، معلولیت و دغدغه‌هایِ روزمره مواجه هستیم؛ خانواده‌هایی که «بهزیستی» برای آن‌ها نه فقط یک سازمان، که «سنگرِ آخرِ امید» است.

فصل امید: در روزی که ایران به سوگ نشست، سکوت شهرها «سکوتِ شکست» نبود؛ سکوتی بود که در عمق خود فریاد داشت. فریادی که از گلوی یک نفر برنخاسته باشد، خاموش‌شدنی نیست؛ فریادی که از متن یک ملت برخیزد، نه با تهدید می‌هراسد و نه با هیاهوی رسانه‌ای گم می‌شود. اینجا، «انتقام» نام دیگرِ فراموش‌نکردن است؛ نام دیگرِ ایستادن، مطالبه‌گریِ پیگیر و ادامه دادن راهی که دشمن می‌خواست متوقفش کند.