فصل امید: در سپهرِ حقوقِ عمومی، «برابری» نه یک مفهومِ انتزاعی و صوری، که تجسمِ عینیِ عدالت در بسترِ زیستِ اجتماعی است. اصرارِ دستگاهِ تعلیم و تربیت بر برگزاریِ امتحاناتِ نهاییِ سراسری در ایامِ محنت و آتش، فارغ از هرگونه تاملِ انسانی، گسستی عمیق با روحِ قانون و آموزه‌هایِ حکمرانیِ عادلانه است. تحمیلِ الگویِ واحد بر شرایطِ ناهمسان، نه عدالت‌ورزی، که «تثبیتِ نابرابریِ ساختارمند» است؛ چرا که برابری در میانِ نابرابرها، خود عینِ بی‌عدالتی است.

فصل امید:در تقاطعِ میانِ سیاست‌گذاری‌هایِ کلان و واقعیت‌های عریانِ معیشتی، سازمانی قرار دارد که نبضِ آسیب‌پذیرترین اقشار جامعه را در دست گرفته است. وقتی از ۱۸۰ هزار و ۳۴۸ خانوارِ تحت پوشش در آذربایجان شرقی سخن می‌گوییم، فراتر از یک آمار اداری، با ۱۸۰ هزار قصه از فقر، معلولیت و دغدغه‌هایِ روزمره مواجه هستیم؛ خانواده‌هایی که «بهزیستی» برای آن‌ها نه فقط یک سازمان، که «سنگرِ آخرِ امید» است.

فصل امید: در روزی که ایران به سوگ نشست، سکوت شهرها «سکوتِ شکست» نبود؛ سکوتی بود که در عمق خود فریاد داشت. فریادی که از گلوی یک نفر برنخاسته باشد، خاموش‌شدنی نیست؛ فریادی که از متن یک ملت برخیزد، نه با تهدید می‌هراسد و نه با هیاهوی رسانه‌ای گم می‌شود. اینجا، «انتقام» نام دیگرِ فراموش‌نکردن است؛ نام دیگرِ ایستادن، مطالبه‌گریِ پیگیر و ادامه دادن راهی که دشمن می‌خواست متوقفش کند.

فصل امید : در روزی که خباثت‌های جبهه استکبار و بوق‌های تبلیغاتی امپراتوری دروغ در حسرت ایجاد تفرقه در صفوف ملت ایران می‌سوختند، این مرز و بوم یکپارچه به قیام ایستاد و با بدرقه‌ای بی‌نظیر و تاریخی، عظمت و صلابت خود را به رخ جهانیان کشید. امروز، ایران اسلامی بار دیگر در آیینه وفاداری، غیرت عاشورایی و استکبارستیزی به تماشا درآمد.

در میان استانداران دولت چهاردهم، نام بهرام سرمست برای بسیاری از ناظران سیاست و مدیریت منطقه‌ای یادآور ترکیبی از تجربه اجرایی، پشتوانه علمی و نگاه توسعه‌محور است. مدیری که سال‌ها در سطوح مختلف مدیریتی کشور حضور داشته و در کنار آن، با سابقه دانشگاهی و فهمی دقیق از مناسبات اجتماعی و اقتصادی استان‌ها، به عنوان یکی از چهره‌های برجسته این نسل از مدیران شناخته می‌شود. حضور او در رأس مدیریت آذربایجان شرقی برای بسیاری از فعالان اقتصادی، دانشگاهیان و نخبگان محلی نشانه‌ای از رویکردی عقلانی و توسعه‌گرا در دولت وفاق بود؛ مدیری آرام، کم‌حاشیه و کاربلد که ترجیح می‌دهد به جای هیاهوی سیاسی، تمرکز خود را بر پیشبرد امور و فعال کردن ظرفیت‌های واقعی استان بگذارد

محمد قوچانی در روزنامه سازندگی نوشت:ترور علی لاریجانی رازآلودترین ترور در جنگ ۴۰ روزه بود. ترور دیگر فرماندهان قابل پیش بینی بود و با کمال تاسف در غفلت ضد جاسوسی ایران آنان هدف قرار گرفتند .اما علی لاریجانی به عنوان چهره ای غیر نظامی و رجل سیاسی که صلاحیتش دوبار از سوی شورای نگهبان برای ریاست جمهوری رد شد به او موقعیتی متفاوت از دیگر رجال حکومتی داده بود .موقعیت سیاستمداری معتدل و مصلح که گرچه اصلاح طلب نبود اما اصولگرایی افراطی هم محسوب نمی شد